met Jesse
Wardie: Zou je om te beginnen in het kort willen vertellen wie je bent?
Jesse: Jesse, 21 jaar en woonachtig in het kleine dorpje Scharwoude
Wardie: Vanaf wanneer ben je begonnen met fotograferen en hoe is dat gekomen?
Jesse: Mijn ouders gaven mij en mijn zusje al een wegwerptoestel mee toen we nog maar een jaar of 5 waren. Zelf waren ze ook fanatieke hobbyfotografen, al is dat wel een beetje weggezakt tijdens de digitale revolutie. Het echte fotograferen is pas begonnen toen ik mijn eerste spiegelreflex kocht. Het werd van kwaad tot erger en momenteel staan er 40 camera's in mijn kast, zowel digitaal als analoog.
Wardie: Heb je zelf enige idee wat precies de reden is dat je zo graag fotografeert?
Jesse: Ik denk in foto's. Als ik iets moois zie vraag ik mij af hoe dat over zou komen op een foto. Fotografie is iets wat mij altijd bezig houd, ook op de zeldzame momenten dat ik geen camera bij me heb. Een tip die ik eens kreeg en die zeker werkt: als je iets ziet waarvan je denkt dat het een goede foto zou zijn, knip dan met je vingers. Zo leer je jezelf bewust worden van deze momenten. Daar profiteer je van als je een camera in je handen hebt.
Wardie: Wat maakt voor jou een echte goede foto? ...en is dat uberhaupt te benoemen?
Jesse: Gevoel. Daarom kun je ook nooit objectief zeggen of een foto goed is of niet. Naar een goede foto blijf je over het algemeen wel wat langer kijken. Misschien is dat de beste manier om een foto te beoordelen. Hang hem op en meet hoelang mensen blijven kijken naar die ene foto.
Wardie: Ok, dus dat is een maatstaaf die je voor jezelf hanteert?
Jesse: Nee, niet in die zin dat ik de foto's ergens ophang en met een klokje ga zitten meten. Wel hoor ik graag andermans reacties op mijn foto's. Verder probeer ik zelf niet te snel tevreden te zijn, een foto kan altijd beter.
Wardie: Ok, duidelijk.
Wardie: Over welke van je eigen foto's ben je echt tevreden?
Jesse: Moeilijke vraag. Ik denk dat ik mijn beste foto gemaakt heb aan het begin van mijn fotografische carrière, nog met mijn eerste toestel met kitlensje. Dat frustreert mij juist. Natuurlijk heb ik ook later een aantal foto's gemaakt waar ik best een beetje trots op ben. Maar een boek kan ik er nog lang niet van maken.
Wardie: Over een boek gesproken, wat zijn je toekomstplannen? Wat zijn dingen die je nog echt graag wilt behalen, maar waarvan je ook denkt dat het binnen je bereik ligt?
Jesse: Mijn grote droom is mijn geld te kunnen verdienen met fotografie. Een droom waar ik hard voor zal moeten werken want er zijn veel fotografen en maar een kleine groep kan doen wat hij/zij leuk vind en er ook nog aardig van rond komen.
Wardie: Zou je iets concreter kunnen beschrijven op wat voor manier je je geld dan wilt verdienen? Geld verdienen met onze favoriete bezigheid willen we allemaal wel, maar de vraag is hoe.
Wardie: We dromen met je mee. Dromen mag.
Jesse: Mode is een kant die mij erg trekt, campagnes voor kledingmerken, editorials voor magazines, dat soort werk. Het staat er lijnrecht tegenover maar ook fotojournalistiek in conflictgebieden is iets wat een grote aantrekkingskracht op mij heeft. Maar ik ben nog jong en sta overal voor open. de tijd zal het leren...
Wardie: Dan ben ik wel nieuwsgierig wie je als voorbeelden ziet...
Jesse: Ik ben een groot fan van Peter Lindbergh. Een modefotograaf die veelal zwart-wit foto's maakt. Zijn foto's zijn helder en simpel maar daardoor juist erg sterk. Verder ben ik geen grote kenner van bekende fotografen, ik ken de klassiekers en daar houd het een beetje mee op. Ik ben wel begonnen met het verzamelen van foto's die mij aanspreken. Die sla ik op in een speciaal mapje op mijn computer. Af en toe klik ik die open en kan ik weer wat inspiratie op doen.
Wardie: Ok, dat verbaast me wel om te horen. Ik had verwacht dat je wat meer op de hoogte zou zijn van wat er om je heen gebeurde. Vind je dat niet zo belangrijk dan?
Jesse: Zeker wel, ik ben alleen niet zo into de namen. Ik lees veel magazines zoals GUP, I-D en Blend om zo op de hoogte te blijven van wat er gebeurt op fotografie en mode gebied. Vaak sla ik de namen niet op, maar enkel de beelden. Alleen als ik wat uitzonderlijk goeds zie schrijf ik de naam van de fotograaf op in mijn notitieblokje. Als laatste heb ik Mario Sorrenti opgeschreven. In een blad op de FVS vond ik een werkelijk schitterende serie. Ook heb ik een abonnement op FOAM en daar ben ik dus met enige regelmaat te vinden.
Wardie: Om een enthousiaste afsluiting te forceren... ;) Wat is je favoriete camera en wat je favoriete lens?
Jesse: Mijn favoriete camera is zonder twijfel de Mamiya 645 PRO TL. Een heerlijke en veelzijdige analoge middenformaat camera. Mijn favoriete lens is de Canon Ef 85 f/1.8. Een mooie brandpuntsafstand (op fullframe) en lekker lichtsterk. Ook niet zo duur trouwens. Voor iedereen die graag portretten doet een no-brainer!
Wardie: Ok, dat was ‘m. Bedankt!
