met Wardie

Jesse: Wie is Wardie, kun je dat omschrijven?

Wardie: Ik ben Wardie Hellendoorn, 18 jaar en ik woon in een piepklein dorpje vlak boven Amsterdam. Ik ben altijd wel op zoek naar nieuwe uitdagingen. Waar ik absoluut niet van hou is dagelijkse sleur en daar is fotografie een mooie oplossing voor denk ik.

Jesse: Fotografie als middel tegen de dagelijkse sleur, hoe zie jij dat?

Wardie: Ik merk dat wanneer ik m'n eigen grenzen verleg, ik echt goed bezig ben. Dat is spannend maar ook erg leuk en het geeft veel voldoening wanneer iets gelukt is. Door te fotograferen maak ik veel contact met mensen en probeer ik veel nieuwe dingen. Altijd wel nieuwe uitdagingen dus.

Jesse: Fotografie als zoektocht, is dat ook de essentie van jouw opleiding aan de kunstacademie?

Wardie: Ja, dat vind ik wel een goede.

Jesse: Welke richting binnen de fotografie trekt je het meest?

Wardie: Op dit moment trekt documentair mij het meest. De mogelijkheid om je eigen mening over een bepaald onderwerp te kunnen geven vind ik erg prettig. Reportage bevalt me ook wel, maar dat moet heel objectief zijn en dat vind ik soms wat te droog. Ik geef graag mijn mening.

Jesse: Zie je in die documentaire fotografie ook je toekomst?

Wardie: Ja op dit moment zie ik mezelf het liefst documentair fotograaf worden. Het kan altijd anders lopen, ik sta wel open voor andere soorten van fotografie. Wie weet vind ik reclame wel veel leuker, maar ik schat de kans niet zo groot.

Jesse: Zijn er fotografen die je inspireren?

Wardie: Zeker. Heel veel zelfs. Teveel om op te noemen dus kies ik er een paar die echt voorbeelden voor mij zijn. Ivo van der Bent en Alexander Gronsky. Ivo van der Bent vind ik een goed voorbeeld van een fotograaf die reportage fotografie maakt zoals ik dat ook zou willen maken. Er zit veel humor en ik vind beelden ook erg goed in serie bij elkaar passen. Alexanders Gronsky is een Russische documentaire fotograaf die schitterende beelden maakt waar ook veel informatieve waarde inzit. Hij legt dingen vast die de meeste mensen nog niet eerder hebben gezien denk ik.

Jesse: Beide fotografen maken veel gebruik van kleur terwijl veel fotografen binnen dit genre neigen naar zwart/wit. Ligt jouw voorkeur ook bij kleur?

Wardie: Dat fotografen binnen dit genre voornamelijk zwart/wit gebruiken ben ik het niet mee eens. Vroeger misschien, maar nu is dat echt totaal anders. Ik merk zelfs dat de keuze voor zwart/wit heel erg beargumenteert moet worden, terwijl het fotograferen in kleur de normaalste zaak van de wereld lijkt te zijn.

Jesse: Heeft dat met de digitale revolutie te maken of is film nog steeds springlevend?

Wardie: Voor elk doel is er wel weer opnieuw te bepalen of je nu kleur of zwart/wit wilt gebruiken, dus daarover zou ik geen uitspraak willen doen. Wanneer je kijkt naar grote documentaire fotografen met name zie je dat er nog steeds voornamelijk film wordt gebruikt. De fotografen die ik goed vind gebruiken voornamelijk film in ieder geval. Reportage is een snellere vorm van fotografie, waardoor digitaal zich vaak beter leent.

Jesse: Waar ligt je eigen voorkeur?

Wardie: In mijn fotografie zou ik het liefst alles analoog willen doen, omdat ik dat kwalitatief het beste vind. Het duurt wel lang om het hele analoge proces zodanig onder controle te krijgen dat het ook echt voordelen heeft ten opzichte van digitaal. Voor school fotografeer ik voornamelijk digitaal omdat het lekker snel gaat en er weinig mis kan gaan.

Jesse: We moeten er een eind aan breien, welke camera mag mee naar het onbewoonde eiland en waarom?

Wardie: Moeilijk om te zeggen en ik moet ook toegeven dat ik niet meer zoveel nadenk over de ideale camera. Zoiets bestaat volgens mij niet. Het liefst zou ik er een paar meenemen... Ok, dan wordt het een analoge camera met zwart/wit film en dan neem ik ook een doka mee zodat op m'n dooie gemakje kan ontwikkelen en afdrukken, haha.